Kombëtarja shqiptare I bashkohet fushatës ndërgjegjësuese për Autizmin.

Në prag të ditës ndërkombëtare të Autizmit, futbollistët e përfaqësueses Kombëtare të futbollit i janë bashkuar kauzës ndërgjegjësuese të fondacionit “Fëmijët Shqiptarë” për më shumë mbështetje dhe integrim ndaj fëmijëve dhe individëve që jetojnë më çrregullim të spektrit autik. Të kryesuar nga zv.presidenti i Federatës Shqiptare të Futbollit, Edvin Libohova, sekretari i FSHF-së Ilir Shulku  si edhe nga trajneri i skuadrës kombëtare Christian Panuçi, lojtarët kanë zbritur në Qendrën Rajonale për Autizmin në Farkë, ku janë pritur nga presidentja e fondacionit, Dr.Liri Berisha, si dhe janë takuar me fëmijët që marrin terapi aty, si edhe me prindërit e tyre. Djemtë e Kombëtares, pasi panë nga afër ambientet ku ata marrin shërbime, improvizuan një ndjeshje të shpejtë futbolli me ata më të rriturit, por edhe shkëmbyen fanellat e kombëtares me ato të fondacionit.

Presidentja e Fondacionit “Fëmijët Shqipëtarë”, Dr. Liri Berisha, pasi falënderoi FSHF-në për këtë mesazh të fortë mbështes ndaj kauzës së autizmit, i cilësoi djemtë e Kombëtares si ambasadorët më të mirë të Kombit në rritjen e ndërgjegjësimit dhe përhapjen e humanizmit ndaj fëmijëve më aftësi të kufizuara. Sipas zonjës Berisha, ardhja e skuadrës kombëtare në këtë qendër ishte një mbështetje e fortë për të sensibilizuar dhe ndërgjegjësuar opinionin për autizmin.

“Sporti ka qënë gjithmonë frymëzim për inisiativa dhe aktivitete humanitare. Kjo sot shumëfishohet pasi ju jeni ambasadorët dhe njerzit më të dashur të këtij kombi. Kombëtarja është e dashur për të gjithë brezat , nga këta fëmijë të vegjël e deri tek më të rriturit.Ardhja juaj sot këtu është një mbështetje shumë e madhe ndaj një fenomeni që nuk njihet dhe është enigëm siç është Autizmi. Ardhja juaj është besim, shpresë, krenari dhe një kurajo e madhe për prindërit që vuajnë gjithë jetën autizmin me këta fëmijë.Nga ana tjetër është edhe një vëmëndje e shoqërisë për të kthyer kokën nga kjo dhimbje.Ky është aktiviteti më emocionues që ka patur ndodnjëherë kjo qendër”.

Zv.presidenti i Federatës Shqiptare të Futbollit z.Edvin Libohova, duke përshëndetur misionin e përkushtuar të  Fondacionit “Fëmijët Shqiptarë” në fushën e autizmit, tha se sporti u ka dhënë gjithmonë zë mesazheve për më shumë humanizëm dhe mbështetje ndaj personave në nevoje.

“Jam shumë i nderuar që i bashkohem sot këtij sensibilizimi. E vlerësoj shumë misionin mbështetës të Fondacionit ”Fëmijët Shqiptarë” ndaj këtij ç’rregullimi dhe bëhemi pjesë e zbutjes së kësaj dhimbjeje. Ne do të jemi sërish këtu edhe me skuadra e nisma të tjera”.

Trajneri i Kombëtares, Christian Panuçi, e vlerësoi si shumë të nevojshme vendosjen e sportit në funksion të rritjes së ndërgjegjësimit ndaj kauzave që prekin njerëzit në nevojë dhe theksoi në mesazhin e tij, për më shumë angazhim dhe vëmendje karshi këtyre fëmijëve.

“Jemi shumë të lumtur që jemi këtu përpara këtyre fëmijëve të mrekullueshëm për të përshëndetur ata dhe prindërit e tyre. Jemi Ekipi Kombëtar dhe një lëvizje shumë e rëndësishme, por në radhë të parë jemi njerëz dhe jemi prindër. Në shpresojmë që mund t’u japim këtyre fëmijëve një buzëqeshje sot, por edhe një shpresë. Në emër të Presidentit të FSHF-së, z.Armand Duka, që për një impenjim pune nuk është sot këtu, dua të përcjell mesazhin për të qenë sa më afër këtyre fëmijëve. Ne i bashkohemi thirrjes për ndërgjegjësim ndaj autizmit. Ky është një ç’rregullim i dhimbshëm që krijon plagë në shoqëri dhe kërkon vëmëndje dhe përkushtim nga e gjithë shoqëria, por edhe fonde konkrete në drejtim të këtyre fëmijëve. Sporti ka treguar se është gjithmonë në mbështetje të këtyre kauzave. Jemi po kaq të nderuar dhe të vlerësuar që jemi ftuar nga fondacioni juaj mes këtij grupi fëmijësh fantastikë”.

Pas një loje të improvizuar mes fëmijëve dhe futbollistëve, djemtë e Kombëtares dhe stafi i fondacionit thirrën njëzëri “Ndriço Blu për Autizmin”, veprim symbol ky që rrit vetëdijen e publikut dhe atë shtetërore për më shumë vëmendje dhe mbështetje ndaj individëve të prekur nga ky çrregullim. Në fund një foto e përbashkët e një takimi jashtëzakonisht afeksionues mes fëmijëve që trajtohen nga autizmi. Një moment i mrekullueshëm që do të mbahet mend gjatë, pasi këta fëmijë kanë nevojë për gjithçka.

Mirënjohje dhe nderim për gratë që mbështetën 20 vite mision humanitar të Fondacionit Fëmijët Shqiptar.

Mbështetja e fëmijëve me autizëm, talasemi, me nevoja të veçanta në zhvillim apo edhe mbështetja sociale e tyre në rritje dhe arsimim, nuk do të kishin qënë të mundura për Fondacionin Fëmijët Shqiptar pa mbështetjen dhe bujarinë e donatorëve. Në prag të festës së gruas, drejtuesja e Fondacionit Dr.Liri Berisha organizoi një pritje të veçantë për gratë që kane dhënë një kontribut të çmuar në misionin e fondacionit duke u shprehur kështu mirënjohje dhe falenderime jo vetëm në emër të stafit, por edhe në emër të mijra prindërve, jeta e të cilëve është bërë më e bukur dhe më e lehtë falë kësaj mbështetjeje.

Ndër të tjera Dr. Liri Berisha u shpreh:

“Me punën dhe mbështetjen tuaj ju i keni kthyer buzëqeshjen nënave, familjeve, i keni bërë ata që të kthehen në kohë , I keni bërë që ta duan jetën , I këni ngritur që ata të ecin përpara. Fondacionit i dhatë një emër, por më ndryshuat edhe mua dhe unë j’ua di për faleminderit, është nje ndryshim vërtetë I madh për mua.
Nuk ka gjë më dinjitoze, nuk ka gjë më të bukur se sa të lehtësosh dhimbjen e nje prindi qe vuan gjithë jetën , I dhemb shpirti për birin e tij apo për bijën e tij dhe ju përballë kësaj dhimbjeje nuk keni qëndruar indiferente, përkundrazi, as nuk keni dhënë vetëm keqardhje , por përkundrazi, jeni rreshtuar me ne, keni luftuar dhe keni punuar që të mos dëgjoni nga këta prindër të lodhur dhe të vrarë shpirtërisht atë shprehjen: “si do jetë e ardhmja e fëmisë tim nesër”?

Për të shpehur mirënjohjen ndaj këtyre grave me kontribute të çmuara dy fëmijë të qëndrës Belkisa dhe Markea, tashmë të integruara plotësisht në shkolla falë mbështetjes me terapi, performuan me një recitim dhe pjesë në organo ndërsa mamaja e Jamarbrit, djalit në spektër të autizimit por me aftësi të veçanta përcolli falenderime të përzemërta në emër të gjithë prindërve. Ndërkaq një nga terapistet e Qendrës Rajonale për Autizmin në Farkë , @Ola Minxhozi u përcolli të ftuarave mirënjohjen e të gjithe profesionistëve që u trajnuan dhe u formuan për te qënë të denja ne trajtimin e fëmijeve me Autizëm.

Takimi u përshëndet nga nja fjalim I ngrohtë dhe një recitim shumë I ndjerë I aktores së mirënjohur Margarita Xhepa e cila emocionoi të gjithë pjesëmarrëset

Unë jam ngacmuar dhe tallur në pjesën më të madhe të fëmijërisë time, por tani jam një shkrimtar.

Ky postim është nga Khali Raymond i cili jeton në Newark, në New Jersey. Khali është një autor, një poet dhe një artist. Që fëmijë, ai u diagnostikua me Asperger. Ai po e ndan historinë e tij me të tjerët për t’i frymëzuar ata dhe për të hedhur dritë mbi eksperiencat e vështira e të errëta në jetën e tyre.

Të jetosh me Asperger nuk është e lehtë. Imagjinoni veten në një dhomë plot njerëz. Të gjithë këta njerëz janë duke qeshur dhe duke u shoqëruar me njëri-tjetrin, por ju nuk jeni. Ju jeni ulur atje në qoshe i vetëm, duke parë që të gjithë shoqërohen me njëri-tjetrin. Askush nuk e dallon që jeni atje. Ju keni probleme të shprehni veten sepse nuk dini si ta bëni. Frika juaj për t’u refuzuar dhe ndjesia se jeni i papërshtatshëm, ju shoqëron gjithmonë. Ndërsa jetoni me këtë çrregullim, ata përreth jush nuk mund ta kuptojnë dhimbjen tuaj. Ju vazhdimisht ndjeni mërzi dhe zemërim. Ju duket sikur kjo gjë ju tërheq në një humnerë, një humnerë që të çon në një pikë pa kthim.
Unë e kam përjetuar këtë ndjenjë. Duke u rritur, unë kurrë nuk munda të përshtatem me të tjerët. Që fëmijë, nuk munda të shihja një të rritur në sy. Nuk ishte vetëm pjesa që nuk mundja të shihja dikë tjetër në sy, që më bëri të ndihesha shumë i parehatshëm. Në situata shoqërore, zemra ime rrihte shumë shpejt dhe bëhesha shumë nervoz. Unë isha ai që lihesha jashtë, sepse unë nuk mund të merresha vesh me fëmijët e tjerë. Unë isha gjithashtu shpesh here i ngacmuar nga të tjerët. Fëmijët talleshin me mua për mënyrën sesi flisja, ecja dhe shikoja. Kur i’u përgjigjesha pyetjeve në klasë, fëmijët më nënvlersonin.

As familja ime nuk e kuptonte Aspergerin tim. Unë u përpoqa të kërkoj ndihmë, por ato nuk më dëgjonin. Kjo gjë më bëri të ndihesha edhe më keq, gati në depresion. Ngacmimet në shkollë u bënë aq të shumta e të rënda saqë unë në moshën 11 vjecare, tentova të vetvritesha. Isha duke u hedhur nga dritarja e dhomës time, por ishte nëna ime që më ndaloi ta bëja. Pas kësaj, të shkruarit u bë mjeti i komunikimit për mua. Më pëlqen shumë të shkruaj. Kur isha në klasë, isha i pari që ngrihesha në mësim dhe ndaja me të tjerët, atë cfarë kisha shkruar. Mësueset e mia u mahnitën nga mënyra se si unë shkruaja. Por, kjo nuk tregonte për pasigurite e mia, vetvlerësimin tim të ulët dhe paaftësinë time për tu bërë protektiv i vetes në situata të ndryshme sociale. Fëmijët mund të me thërrisnin me emra të ndryshëm të shëmtuar, si i vonuar, budalla apo dhe me të tjerë.
Kam humbur babain kur isha vetëm 1 vjec, dhe kjo gjë ka ndikuar shumë në mënyrën se si unë jam rritur. Si një njeri me ngjyrë, të rritesh pa një baba nuk ishte e lehtë. Babai im ishte një njeri që e donin të gjithë, ai ishte shumë i shoqërueshëm. Të gjithë më thonin se i ngjaja shumë, por unë jam shumë ndryshe nga ai, unë jam e kundërta e tij. Unë nuk jam i shoqërueshëm si ai, jam i mbyllur dhe i turpshëm.
Ngacmimet vazhduan dhe në vitet e adoleshencës. Në moshën 14 vjecare, u shtrova në një spital per çrregullime mendore. Ata për një farë kohe më jepnin medikamente, por në vitin 2013 unë ndalova t’i merrja ato. Sapo shkova në shkollën e mesme, fillova t’i humbas shpresat, mendoja se nuk kishte një vend për një njeri si unë. E mbajta këtë barrë të madhe gjatë gjithë kohës. Askush nuk e kuptonte se çfarë unë kisha dhe se çfarë kisha kaluar. Por, nuk ndalova së shkruari, e lejova artin të ndikonte tek unë. Të shkruarit ishte arratisja ime e vetme. Ishte vendi ku asnjë s’më gjykonte apo ngacmonte. Pa kuptuar, kjo arratisje në të shkruar, më bëri që të shkruaj librin tim të parë në moshën 15 vjeç. Më 26 tetor të 2014 unë publikova “ Ballad of Sidney Hill”. Ky libër më tregoi se sa unë isha maturuar.
Kjo ishte prova që nuk e lejova Asperger-i që të më mposhte mua. Ata më thanë që nuk do mundesha të funksionoja kur të isha në shkollën e mesme, por të gjithë ata specialistë u gabuan. Deri tani, kam shkruar 40 libra. Tani jam në kolegjin Berkeley në Newark, New Jersey. Kam një mesazh për te gjithë ju: Mos lejoni kurrë rrethanat të përcaktojnë atë që ju jeni. Ju mund të jeni gjithcka që dëshironi!

Pershtati /Renata Gjasta
Burimi:www.autismspeaks.org/blog/2017/11/15/i-was-bullied-most-my-childhood-now-im-published-author

Festat, me të moshuarat në nevojë për përkujdesje tek motrat e “Nënë Terezës”

Në shtëpinë e Motrave të Nënë Terezes, ku gati prej nje dekade Fondacioni Fëmijët Shqiptare, çdo fundvit shkon për tu takuar, biseduar dhe për të dhuruar dashuri, mirësi dhe përkujdesje.Këtë fundvit pjesë e kësaj mirësie u be edhe këngëtarja Mariza Ikonomi që këndoi disa këngë për të moshuarat dhe gratë në nevoje që marrin përkujdes aty.

Dr. Liri Berisha pasi falenderoi motrat e Nënë Terezës për punën fisnike të përkujdesjes ndaj këtyre të moshuarave u shpreh:

“Në të gjithë botën ka njerëz që vuajnë sëmundje, ka njerëz që vuajnë vetminë, kë njerëz që vuajne urinë. Nënë Tereza thoshte që urima më e madhe nuk është uria për një copë buke por uria për pak dashuri.Pikërisht për këtë dashuri ajo ngriti shtëpi si kjo, ngrit qëndra ku brenda ishte dhimbja, sëmudnja, uria dhe ajo me dashurinë e një nëne lehtësonte këtë lloj dhimbjeje. Jeta duhet ta shijojmë me të gjithë ngjyrat e saj e ta pranojmë ashtu siç na vjen”.

Drejtuesja e Fondacionit dr.Liri Berisha , anëtarja e bordit të Fondacionit znj.Elvana Hana dhe stafi shpërndanë për çdo të moshuar një pako të përgatitur enkas për to ndersa për të pamundurit që nuk lëviznin dot nga shtrati, dr.Liri Berisha I vizitoi nga afër.

Fondacioni Fëmijët Shqiptar I uron festat fëmijëve me talasemi dhe familjeve të tyre.

Është kthyer në traditë tashmë që Fondacioni Fëmijët Shqiptarë të gjëndet në prag të çdo fundviti pranë fëmijëve me talasemi në Lushnje. Këtë vit edhe me një gëzim më shumë , pasi Qëndra e hapur për këta fëmijë dhe e pajisur me një laborator të standartizuar nga Fondacioni Fëmijët Shqiptarë mbushi këtë vit 10 vite së funksionuari.

Dr Liri Berisha dhe stafi I Fondacionit u takuan me fëmijë, nëna , baballarë dhe gjyshër që I bashkon I njëjti hall, Talasemia , për të shkëmbyer urimet, shqetësimet, problemet dhe ecurinë e shëndetit të fëmijëve e për të parë mundësitë e ndonjë kontributi për ta.

Stafi I profesionistëve që punojnë me shumë përkushtim për këta fëmijë na dhanë një lajm të mire, që këtë vit numri I lindjeve të reja është reduktuar shumë, vetëm në dy bebe, çka do të thotë që puna ndërgjegjësuese dhe ajo parandaluese nëpërmjet depistimit të analizave ka funskionuar.

Në mesazhin e saj Dr. Liri Berisha tha se çdo fundivit vjen me shumë dëshirë pranë këtyre fëmijëve dhe se është shumë e lidhur shpirtërisht me qytetin.

E dua shumë këtë qytet, jam shume e lidhur shpirtërisht me të dhe shkaku janë këta fëmijë që janë të mrekullueshëm dhe të fortë. Ne si fonacionin jemi përpjekur të bëjmë shumë për keta fëmijë dhe ato ç’ka kemi arritur kanë qënë zhvillime të rëndësishme për këta pacientë. Me vjen mirë që degjoj nga doktoreshat këtu që këtë vit kemi patur më pak lindje dhe kjo tregon se puna e tyre është kryer më së miri. Jam shumë e lumtur që laboratori që ngritëm këtu sot ju vjen në ndihmë dhe shpresoj që ky mision të mos ndalet asnjëherë. Ju uroj festa të lumtura! Të rriteni të shëndetshëm dhe paçi vetëm gëzime në familjet tuaja” – u shpreh Dr. Liri Berisha.

Mbi 30 fëmijë morën nga Fondacioni dhuratat e pregatitura dhe takimi festiv pasoi me recitime shumë të ndjera nga të vegjëlit. Fondacioni Fëmijët Shqiptar u inetersua për kushtet e qëndres së gjakut dhe për nevojat më të ngutshme që ata kanë dhe u angazhua që shumë shpejt të pajisë dhomat ku fëmijët bëjnë transfuzionine gjakut me ngrohje pasi akualisht ata marrin gjak në temperatura shumë të ulta.

Hotel “Rogner” hap dyert për fëmijët me autizëm.

Ndryshe nga vitet e tjera ku festat e fundvitit I kanë bërë brenda dyerve të qëndres ku edhe marrin terpai, këtë fundvit, fëmijët më çregullim të spektrit autik festuan në ambjentet e një prej hoteleve më prestigjoze në Tiranë, Hotel Rogner. Të pranishëm në këtë festë ishin edhe fëmijët e stafit të qëndrës Rajonale të Autizmit në Farkë dhe asaj në Sauk.

Drejtuesit e këtij hoteli hapën dyert për familjet e këtyre fëmijëve duke u ofruar atyre një atmosferë shumë mikëpritëse . Drejtuesja e Fondacionit Fëmijët Shqiptarë Dr.Liri Berisha duke falenderuar drejtoreshën e Hotel Rogner znj. Dagmar Gietmann për këtë xhest shumë të dashur dhe miqësor, e vlerësoi këtë shërbim jo thjesht si një dhuratë për këta fëmijë por si një mbeshtetje në shenjë solidariteti me kauzën e tyre. Ajo u shpreh se këta fëmijë kanë nevojë të mbështeten , të mosdiskriminohen dhe të pranohen ashtu siç janë për t’i ndihmuar të rriten dhe të integrohen.

Falë terapisë që këta fëmijë marrin në qëndër, sot dhjetra prej tyre frekentojnë shkollat. Disa prej tyre recituan vjershat e mësuara në shkollë. Në fund Dr.Lri Berisha dhe znj.Dagmar Gietmann u shpërndanë fëmijëve dhuratat e përgatitura nga Fondacioni Fëmijët Shqiptar.

Koleksioni I veçantë objekteve të Nënë Terezës në ekspozita “Java Shqiptare”.

Ekspozita “Java Shqiptare” e çelur në kuadër  të Festave të Nëntorit në Ambjentet e Hotel “Rogner” me fokus trashigiminë materiale dhe jomateriale shiqiptare, I ka dhënë një vend shumë të rëndësishëm figurës së Nënë Terezës.

Falë bashkëpunimit me Fondacionin Kulturor Nënë Tereza që  drejtohet nga Dr. Liri Berisha, një hapsirë e posaçme për Shenjtoren e madhe qëndron e hapur për publikun shqiptar. Dr.Liri Berisha e shoqëruar nga drejtori I përgjithshëm I Hotel Rogner z.Florian Ilse dhe përfaqësues të tjerë,vizituan nga afër objektet e prezantuara të cilat pasqyrojnë vlerat dhe pasurinë shpirtërore të Nënë Terezës. Objekte si qilimi ku ajo është falur apo edhe dorëshkrime të saj përcjellin një emocion shumë të vyer për publikun e huaj dhe atë vendas.

Dr.Liri Berisha pasi falenderoi Hotel “Rogner’ për këtë organizim dinjitoz  mbi traditën dhe kulturën shqiptare tha se prezantimi I figurës së Nënë Terezës në evente të tilla jo vetëm përcjelle vlerat më të mira shqiptare, por na bën krenar për atë që jemi dhe na shton motivimin për ta bërë këtë botë më të mirë. Nënë Tereza,ka patur një kryq dhe një sar dhe të thuash se do të bëj një ekspozitë për Nënë Terezën është një guxim I madh po të mendoje se çfarë do të fusje në atë ekspozitë.Por ku shikon veprën, e kupton se nuk ka asnjë sallë që ta nxjerë atë vepër dhe nuk ka asnjë muzeum që ta përmbushë atë që ne kërkojmë, tha znj.Berisha. Dr.Liri Berisha shtoi se kjo që prezantohet këtu për Nënë Terezën, më shumë se një pjesë e vogël e kujtesës mbi këtë figurë , është  një simbol për ti dhënë shpirt  dhe forcë gjithshkaje që ka emrin “Shqiptare”.

Edhe drejtori Hotel Rogner z.Florian Ilse vlerësoi shumë ekspozimin e vlerave të Nënë Terezës në këtë ekspozitë të Kulturës dhe Traditës shqiptare duke falenderuar veçanërisht kontributin e Fondacionit Nënë Tereza për këtë gjë. Ai u shpreh se nëse politika shqiptare do të kishte patur në rradhët e saj disa njerëz si Nënë Terza, ajo do të kishte qënë më e mirë.

Ekspozita “Java Shqiptare” qëndroi e hapur e për vizitorët deri më datën 29 Nëntor.

Agjencia Malazeze e Punësimit merr si shëmbull Qendrat Rajonale të Autizmit.

Qendrat Rajonale të Atuizmit janë vizituar së fundmi nga drejtuesit e Agjencisë së Punësimit të shtetit të Mali të Zi . Ky vend po përgatiet që në fund të këtij viti të hapë një Qendër të re për personat me aftësi të kufizuar. Drejtori I kësaj agjencie z.Suljo Mustafic I shoqëruar nga zv/drejtoresha znj. Svetlana Krgovic dhe logopedja dhe defektologia znj. Neda Volkov, të mirëinformuar nga profesionistë të tjerë malazes që kanë vizituar më herët qëndrat tona, e vlerësuan të rëndësishme referimin e modelit tonë si eksperiencën e duhur në drejtim të mbështetjes së fëmijëve me çregullim të spektrit autik.

Ata u pritën në takim nga drejtuesi shkencor i Qëndrave rajonale të Autizmit, Dr.Ariel Çomo si dhe nga psikiatria për fëmijë Dr. Esmeralda Xhelilaj. Gjatë vizitave ata u njohën me organizimin e punës dhe u impresionuan shumë me faktin që në këto qëndra përdoren metodat më të fundit si në punën individuale ashtu edhe në të në grup me fëmijët ndërkohë që për t’ju përshtatur sa më mirë atyre realizohet ndërthurja praktike edhe e shumë metodave.

Dr.Ariel Çomo u foli përfaqësuesve të Agjencisë Malazeze të Punësimit për shkëmbim eksperiencash dhe trajnim të vashdueshëm të stafit nga ekspertët më të mirë të fushës.

Duke mos patur përvojë në drejtim të ngritjes dhe menaxhimit të një qendre enkas për autizmin, përfaqësuesit e agjencisë se punesimit të Malit të Zi u shprehën se punonjësit e tyre nuk ishin të specializuar në këtë fushë ndaj për këtë qëllim Dr.Ariel Çomo i sugjeroi përfaqësuesve malazes që të ofronin një buxhet të veçantë për këtë qëllim.

Qendra që pritet të ngrihet në Mal të Zi do të jetë gjithpërfshirëse për aftësinë e kufizuar ku një pjesë do të funksionojë vetëm për fëmijët me autizëm.

Unë jam një kokërr Bizele – nga Preveza Zeka

Dëgjoj një zë të njohur, një Zë që vjen më zgjon çdo mëngjes… e nuk më bëhet t’i përgjigjem. Mëngjesi më pëlqen, më pëlqen se ka diell e dielli do të thotë ditë e re. Ditë e re do të thotë që do të vendos sipas rradhës e në vendin e tyre kubat, topat, piramidat … sepse kur ikën dielli, Zëri më që zgjon në mëngjes m’i bën të gjitha bashkë, në një vend.

Zërit I pëlqen shumë ta shikoj në sy, të rri me të, t’i flas e t’i tregoj për gjërat që bëj…por mua më bezdis, nuk dua të bëj gjërat që më thonë. Shkoj tek format e mia dhe aty jam mirë, jam aty ku dua.

Dëgjova Zërin të fliste në atë që I thonë telefon. Fliste me një zë tjetër e në fund I tha: “Patjetër, do jemi aty nesër , bashkë me Ertin”. Ja kshtu më thërret Zëri çdo mëngjes, Erti.

Nuk dua të shkoj me Zërin por ajo prapë më merr me vete.Hipim në makinë e mua më pëlqen shumë makina. Ajo lëviz e më çon diku pa mu dashur mua të lëviz. Doreza e makinës më pëlqen shumë dhe ja ngul sytë gjithë rrugës.

Kësaj rradhe makina na çoi në një vend që s’kisha qënë më parë. Ishte një Kub gjigand I bardhë dhe mua më pëlqejnë shumë kubat dhe format.Nuk e kundërshtoj shumë Zërin dhe zbres nga makina. Futa duart në xhepat e pantallonave dhe ndoqa Zërin.U futëm brenda dhe ishin një tufë me teta që vetëm buzëqeshnin . Ia u hodha një moment sytë dhe vashdova me duar në xhepa e me sytë poshtë , njësoj sikur të më vinte turp nga diçka. Zëri më ndjek nga pas shpeshherë, më thotë se më do shumë e se do kujdeset për mua. Nuk e kuptoj dot pse, unë jam shumë mirë.

Shkojmë te zyra e njërës nga ato tetat dhe ajo fillon e më pyet , më tregon disa forma e disa vizatime e pret përgjigje nga unë. Kryqëzova duart para meje dhe hodha sytë nga dritarja. Pastaj fillon e flet me Zërin, nuk I dëgjoj për çfarë. Më sjell përpara një grumbull me forma druri.

Tani po kuptohemi teta me përparëse të bardhë !

Fillova t’i ndaj , ashtu siç bëj çdo mëngjes dhe isha aty ku duhet të isha, me format e mia.

“Hajde Erti, do ikim” – më thotë zëri. Nuk u çova deri sa përfundova format dhe me duart në xhepa eca përpara .Kur po dilja , përballë meje vjen një djalë, pak më I gjatë se unë…po bërtiste, po më ngjallte frikë dhe dëshirë (ndoshta) për tu “fshehur “mbrapa Zërit. Ikim . Makina po lëviz prap dhe do më çojë në shtëpi.

Mëngjes prapë. Zëri prap. Makina prap. Kubi gjigand prap. Kjo zgjati për një kohë të gjatë . Zëri dhe unë rrinim më shumë te kubi dhe filluam të kolonim dhe drekat aty. Ato tetat bënin supë shumë të mirë, mua më pëlqente dhe një ditë e mbusha pjatën prapë. E dëgjoja Zërin të më thoshte se ishte shumë e lumtur për përparimin tim. Përparim? Çfarë është kjo fjalë? Për çfarë shërben?

Mëngjeset e drekat tek Kubi I madh u bënë të përditshme dhe po mësohem me këtë gjë. Sot paskam ditëlindjen ! Zëri ka marrë me vete tortë, tollumbace , letra me ngjyra.Tetat tek kubi si gjithmonë më presin me buzëqeshje e sot duan të më puthin në faqe. Po prisni, çbëni kështu? Nuk dua të më puthë njeri, as Zërin nuk e lejoj.

Tetën me përparëse të bardhë u mësova ta kem çdo mëngjes me diell timin, por tani këto mëngjese janë ndryshe. Shumë gjëra tek unë , sjellje, veprime kanë ndryshuar e janë përmirësuar. Tani I lejoj të gjithë të më përkëdhelin , të më lyejnë hundën me tortë pas kaq shumë ditëlindjesh të kaluara këtu tek kubi gjigand…që në fakt nuk është kub , por një qëndër për fëmijë, teta me përparëse të bardhë është doktoresha dhe Zëri…ah Zëri, është Mami.

Dëgjoj mamin , mamin që më zgjon çdo mëngjes e tani I përgjigjem Mëngjesi më pëlqen se ka diell, e diell do të thotë ditë e re. Ditë e re do të thotë që të vendos sipas rradhës e në vendin e tyre kubat, topa, piramidat…sepse kur ikën dielli, bashkë me mamin që më zgjon çdo mëngjes, I bëjmë të gjitha bashkë, në një vend.Unë nuk jam kokëuluri me duar në xhep, Jam Erti… një kokërr bizele.

P.S.

“Unë Jam Një Kokërr Bizele” me autore ish studenten Preveza Zeka, është punimi që ka fituar çmimin e parë në kuadër të projektit “Media dhe Aftësia e Kufizuar”, zbatuar në vitin 2015 nga Fondacioni Shqiptar për të Drejtat e Personave me Aftësi të Kufizuar, mbështetur nga Programi i Granteve të Vogla të Komisionit për Demokraci të Ambasadës së ShBA në Tiranë.

Ky punim u vlerësua nga një juri profesionistësh si më I arriri për përmbajtjen dhe mënyrën e trajtimit të çështjes së çregullimit të spektrit Autik.

Sot autorja e këtij punimi Preveza Zeka e kujton si një nga eksperiencat më të bukura të viteve të saj universitare. Për Prevezën, të shkruash për një temë e cila është shumë e ndjeshme dhë afërt njëkohësisht për të dhe të shpërblehesh me fjalë mirënjohjeje, siç ështe dhënia e çmimit të parë, është ndjesia më e bukur që mund të përjetohet.

Fondacioni Fëmijët Shqiptarë e sjell për të gjithë lexuesit e kësaj faqeje këtë punim të ndjerë dhe emocionues që zbërthen bukur botën e një fëmije me çregullim të spektrit autik, për ta parë këtë botë ashtu siç duhet dhe për të mos humbur kurrë shpresat së një ditë ajo do të jetë e hapur dhe komuniku